Dziewczyna-wilczyca

Wolność. Jedyna wartość, która miała znaczenie dla Luny. Nie da się ukryć, że kochała ścigać się z wiatrem na leśnych polanach.Dziewczyna jednak skrywała mroczny sekret. Nie była do końca człowiekiem. Jej wewnętrznym demonem był wilk. Zwierzę szlachetne, drapieżne i przede wszystkim wolne. Była dosłownie dziewczyną-wilczycą. Była wilkołakiem. Jej złote oczy, które z takim uwielbieniem podziwiały świat były jej zgubą...
Wszyscy w wiosce znali czarnowłosą dziewczynę o złotych oczach. Znali też plotkę o wielkim wilku porywającym ludzi w każdą pełnię. Jednak żaden z nich nigdy nie pomyślałby że jest nim złotooka raptem szesnastoletnia córka pastora. Dziewczyna bała się kochać...miłość to także zaufanie którym nie mogła obdarzyć ukochanego. Dla niej był to wyrok śmierci...a jednak zrobiła to. Wyjawiła swój sekret dla młodzieńca o imieniu Silver. On zaakceptował to i każdej pełni pilnował swojej ukochanej. Wielki czarny wilk zniknął na dobre 5 lat...Jednak to nie koniec historii dziewczyny-wilczycy. Pewnej pełni zamek klatki w której miała przeczekać ten czas pękł. Gdy była w swojej drugiej formie nie była człowiekiem o imieniu Luna. Była bestią która zabijała każdego. Nawet osoby które kochała ponad wszystko. Gdy nastał dzień jej złote oczy zobaczyła widok który zniszczył jej serce...ciało ukochanego pokaleczone z oderwaną ręką i zamglonym spojrzeniem szarych oczu leżało tuż obok niej. A ona wiedziała co się stało. Zabiła istotę która dała jej nadzieję. Istotę która pokazała jej co to miłość. Długo rozpaczała. Przepraszała i krzyczała. Niestety to nie mogło zwrócić mu życia.


Dziewczyna-wilczyca wiedziała że nie może już tak żyć. Wiedziała że życie bez miłości to nie życie. Stary dąb rosnący na środku głównego placu nadawał się idealnie. Zawiesiła sznur na szyję. Ostatni podmuch wiatru i ostatnie spojrzenie złotych tęczówek tym razem wyjątkowo smutnych. I wtedy właśnie skoczyła...


Parę godzin później mieszkańcy wioski znaleźli czarnowłosą młodą kobietę wiszącą na gałęzi drzewa. Na jej spokojnej twarzy widać było delikatny uśmiech...



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Ludzie...

Idę między grobami. Śnieg opada mi na włosach, ale to mi nie przeszkadza. Wchodzę w alejkę i podchodzę do pomnika. Zapalam znicz. Modlę się. Płatki śniegu topią się. Odwracam się w kierunku wyjścia z alejki, ale...widzę grób dziecka. Mały Grześ, który żył tylko 3 miesiące. Obok jest pomnik Adasia, który zmarł tego samego dnia, kiedy się urodził. Stoję i wpatruję się w maleńkie nagrobki w kształcie serca. Łza zmieszała się ze śniegiem. Pomodliłam się i wróciłam do domu. W drodze powrotnej rozmyślałam nad tym, jak ci chłopcy mogliby wyglądać, żyć. To tak smutne, że ci najmłodsi odchodzą bez możliwości poznania świata... Włączam wiadomości. Kolejne awantury i dramaty. Kolejne polityczne gierki. I wtedy pojawiło się to...ponad setka pomników zniszczona na cmentarzu. W tym cmentarz dziecięcy. Podchodzę do telewizora i wpatruję się w zniszczenia. Zniszczone pomniki...potłuczone znicze...wyrwane krzyże. Te potwory zniszczyli pomniki dzieci. Wszędzie leżało szkło. I tam wśród wielu wyrwany...
Czytaj dalej

Snow

-LUNA CO TY WYPRAWIASZ?- Niebieskowłosy chłopak był autentycznie przerażony poczynaniami swojej przyjaciółki. W końcu Luna jest...bardzo pechową osobą. -To, co widzisz -Problem w tym, że widzę dziewczynę z niebieskimi włosami, która zabrała dzieciom sanki -Przymnij się w końcu- Odpowiedziała przyjacielowi, po czym zjechała z dość stromej górki na sankach należących do grupki dzieci. To nie tak, że im je zabrała...pożyczyła. A przynajmniej taka wersja była lepsza. Niestety Luna wjechała w zaspę i ogólnie rzecz biorąc mówiąc...wyglądała jak Yeti. Nie dość, że dziewczyna praktycznie nie czuje zimna to teraz wyglądała jak bałwan (Którym on sam był w jej opinii). W głowie Snow'a już powstawała wizja opiekowania się tą wariatką. Spoczęło na tym, że siłą musiał zabrać ją do domu i się nią opiekować. Wieczorem dostała gorączki i musiał znosić jej gadanie trzy po trzy o wszystkim. Od śmierci L w jej nowym ulubionym anime do mitologii greckiej i teorii na temat: A co jeżeli jesteśmy r...
Czytaj dalej

Tak wygląda...?

Głuchy dźwięk wystrzału. Złota kula wbijająca się w serce chłopaka. Krzyk dziewczyny. Przerażone spojrzenia. Czarny sztylet wbijający się w ciało mordercy. Płacz. Ciężki oddech. Angel nigdy nie myślała nad śmiercią ukochanej osoby. Dla niej było to zbyt nierealne. Niestety właśnie to się działo. Przecież…walczyli razem już tyle razy. Tyle razy spotykali się ze śmiercią. Jednak to przecież była złota kula. Wiedziała, że on umrze. Nie była zdolna do płaczu. Od dawna nie czuła takich silny emocji. Bieg. Padanie na kolana. Ręce we Krwi. Spojrzenie szarych oczu. Strużka krwi płynąca z ust. Plątanina emocji. Labirynt myśli. Bramy otwierające się w jej sercu. Łza płynąca z jej lewego oka. Tego zdrowego, ludzkiego. Krzyk bezsilności. Tak wygląda rozpacz? Jego krew jest taka piękna. Idealna. Jaskrawo czerwona, jak jej włosy. Teraz dopiero zrozumiała jak bardzo się różnili. On, srebrno-włosy chłopak o szarych oczach i trudnej przeszłości. Ona, czerwono-włosa dziewczyna cyborg o ...
Czytaj dalej