Red Death

 Mówi się, że śmierć jest zła. W końcu odbiera nam tych, których kochamy najbardziej...prawda?

Jednakże śmierć nie jest zła. Śmierć to nasza niewidoczna opiekunka. To ona czuwa nad naszymi duszami. Gdy ciało umiera, a dusza nie ma żadnej ochrony, przed demonami piekielnymi to ona je chroni. Bierze je za rękę i prowadzi w miejsce, gdzie powinna trafić. Do gmachu sądu.

.Mówi się, że śmierć jest szkaradnym kościotrupem z kosą w ręce. To także jest nieprawdą. Śmierć...jest przepiękną. Ubrana w długą czerwoną suknię z długimi rękawami. Skóra jej jest trochę zbyt blada, ale to tylko dodaje jej uroku. Śmierć wygląda jak zwykła ludzka kobieta. Kiedy ją o to pytałem, powiedziała mi, że chce, żeby ludzie nie bali jej się aż tak. Ma białe włosy mniej więcej do łopatek. Zawsze w nieładzie przez wiatr. Za uchem ma czerwony kwiat, ale nie wiem jaki. Wiem tylko, że jest piękny i idealnie pasuje do jej porcelanowej cery. Jej oczy są czarne niczym noc. Ale nie są straszne i ciemne. Są jak bezchmurna noc, podczas której widać galaktykę. Pełne małych iskierek i światów, o których nigdy byśmy nie pomyśleli. W lewej ręce trzyma ludzką czaszkę.

Mówi się, że śmierć nie ma imienia. To oczywiście jest nieprawdą. Kazała mi nazywać siebie Destiny. Powiedziała, że jest przeznaczeniem nas wszystkich.

Mówi się, że śmierć ma okropny głos. Ale to przecież nie prawda. Sam słyszałem jej pełen dobroci melodyjny głos.

Mówi się, że umierając, widzimy światło na końcu tunelu. Nie wiem, czy wszyscy tak mają, ale ja obudziłem się na łące. Wszędzie wokół rosły maki. Słońce tak przyjemnie grzało.

Nie płaczcie za mną. Wiem, że wiele wycierpieliście przeze mnie, ale musiałem ją spotkać. To szóste i ostatnie spotkanie. Teraz wiem, że to jest kobieta mojego życia. Musiałem się z nią spotkać, żeby o niej opowiedzieć...

Do zobaczenia po drugiej stronie

-List pożegnalny chorego na schizofrenię i depresję Petera Jacksona.