To nie może być prawda...

-To nie może być prawda-Głos dziewczyny był dziwnie przyciszony. Nigdy nie myślała, że będzie musiała to oglądać. Niby wiedziała, że boty są ciągle zagrożone...ale śmierć jednego z nich była dla niej nierealna.
Podeszła do ciała swojego strażnika. Czuła na sobie wzrok autobotów i ludzi zamieszkujących bazę. Jazz był dla niej przyjacielem i osobą, którą kochała. Wiedziała bliźniaków stojących obok swoich podopiecznych. W pewnym momencie wyszli z hangaru. Luna tymczasem zwyczajnie podeszła do niego i usiadła po turecku obok jego głowy.
Minęła godzina. Potem następna i jeszcze jedna. Hangar był pusty a ona siedziała tam i patrzyła się w jego twarz pustym wzrokiem. W tej chwili nie czuła nic.
-Wiesz Jazz...ja w sumie nie wiem czym jest miłość. To ty uczyłeś mnie uczuć. To ty mnie naprawiłeś. Jako jedyny nie uznałeś mnie za potwora. Jako pierwszy mnie doceniłeś. Wiesz, że dotąd nie znałam znaczenia słów ,,przyjaciel", ,,uczucia" i zaufanie? Śmieszne jest to, że zniszczyli mnie ludzie ,a naprawił autobot, który przeżył własną śmierć. Śmiech na sali prawda? Pokazałeś mi muzykę. Na początku nie rozumiałam co w tym takiego fajnego. To ty pokazałeś mi drugie dno tych melodii. To ty opowiadałeś mi o Cybertronie przed wojną.-Uśmiechnęła się,a z prawego oka spłynęła jedna jedyna łza.
-Zrobiłeś dla mnie tak dużo a ja nawet nie mogę ci pomóc...-wtedy Luna się rozpłakała. Pierwszy raz w życiu.
-JAK MOGŁEŚ ZNÓW TO ZROBIĆ? JA CIĘ KOCHAŁAM MŁOTKU-Zakryła twarz dłońmi i dalej łkała. Pewnie się zdziwicie, dlaczego nie wskrzesiła go jak Optimusa? Primus już nikogo jej nie odda. I właśnie przez to była załamana. Nie mogła pomóc osobie, którą kochała najbardziej.


-Opowiadanko ff Transfomers (Luna jest moją postacią)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Ludzie...

Idę między grobami. Śnieg opada mi na włosach, ale to mi nie przeszkadza. Wchodzę w alejkę i podchodzę do pomnika. Zapalam znicz. Modlę się. Płatki śniegu topią się. Odwracam się w kierunku wyjścia z alejki, ale...widzę grób dziecka. Mały Grześ, który żył tylko 3 miesiące. Obok jest pomnik Adasia, który zmarł tego samego dnia, kiedy się urodził. Stoję i wpatruję się w maleńkie nagrobki w kształcie serca. Łza zmieszała się ze śniegiem. Pomodliłam się i wróciłam do domu. W drodze powrotnej rozmyślałam nad tym, jak ci chłopcy mogliby wyglądać, żyć. To tak smutne, że ci najmłodsi odchodzą bez możliwości poznania świata... Włączam wiadomości. Kolejne awantury i dramaty. Kolejne polityczne gierki. I wtedy pojawiło się to...ponad setka pomników zniszczona na cmentarzu. W tym cmentarz dziecięcy. Podchodzę do telewizora i wpatruję się w zniszczenia. Zniszczone pomniki...potłuczone znicze...wyrwane krzyże. Te potwory zniszczyli pomniki dzieci. Wszędzie leżało szkło. I tam wśród wielu wyrwany...
Czytaj dalej

Snow

-LUNA CO TY WYPRAWIASZ?- Niebieskowłosy chłopak był autentycznie przerażony poczynaniami swojej przyjaciółki. W końcu Luna jest...bardzo pechową osobą. -To, co widzisz -Problem w tym, że widzę dziewczynę z niebieskimi włosami, która zabrała dzieciom sanki -Przymnij się w końcu- Odpowiedziała przyjacielowi, po czym zjechała z dość stromej górki na sankach należących do grupki dzieci. To nie tak, że im je zabrała...pożyczyła. A przynajmniej taka wersja była lepsza. Niestety Luna wjechała w zaspę i ogólnie rzecz biorąc mówiąc...wyglądała jak Yeti. Nie dość, że dziewczyna praktycznie nie czuje zimna to teraz wyglądała jak bałwan (Którym on sam był w jej opinii). W głowie Snow'a już powstawała wizja opiekowania się tą wariatką. Spoczęło na tym, że siłą musiał zabrać ją do domu i się nią opiekować. Wieczorem dostała gorączki i musiał znosić jej gadanie trzy po trzy o wszystkim. Od śmierci L w jej nowym ulubionym anime do mitologii greckiej i teorii na temat: A co jeżeli jesteśmy r...
Czytaj dalej

Tak wygląda...?

Głuchy dźwięk wystrzału. Złota kula wbijająca się w serce chłopaka. Krzyk dziewczyny. Przerażone spojrzenia. Czarny sztylet wbijający się w ciało mordercy. Płacz. Ciężki oddech. Angel nigdy nie myślała nad śmiercią ukochanej osoby. Dla niej było to zbyt nierealne. Niestety właśnie to się działo. Przecież…walczyli razem już tyle razy. Tyle razy spotykali się ze śmiercią. Jednak to przecież była złota kula. Wiedziała, że on umrze. Nie była zdolna do płaczu. Od dawna nie czuła takich silny emocji. Bieg. Padanie na kolana. Ręce we Krwi. Spojrzenie szarych oczu. Strużka krwi płynąca z ust. Plątanina emocji. Labirynt myśli. Bramy otwierające się w jej sercu. Łza płynąca z jej lewego oka. Tego zdrowego, ludzkiego. Krzyk bezsilności. Tak wygląda rozpacz? Jego krew jest taka piękna. Idealna. Jaskrawo czerwona, jak jej włosy. Teraz dopiero zrozumiała jak bardzo się różnili. On, srebrno-włosy chłopak o szarych oczach i trudnej przeszłości. Ona, czerwono-włosa dziewczyna cyborg o ...
Czytaj dalej